Een olifant was ze, krachtig, oersterk.

Maar ze was ook grijs, lomp, stug en zwaar.

Ze had zich laten opsluiten in de dierentuin van de mensenwereld. Dat had ze zelf gedaan. Zorgvuldig had ze met haar slurf telkens een steen gepakt en deze gestapeld, totdat er een hele dikke, oerdegelijke muur ontstond. Stevig was de muur ook, want ze hield niet van half werk. 

Ze was trots op haar bouwwerk, want de buitenwereld vond het imposant. Ze was er veilig. Maar ze voelde zich tegelijkertijd ook opgesloten.

En daar zat ze kleurloos, wetende dat ze dat niet was, met een groot hart en veel om te geven, maar niemand om te ontvangen.

Ze keek, maar zag niets. Ze luisterde, maar hoorde niets. Of toch? Er was een diepe, innerlijke schreeuw. Alles deed pijn en ze wist dat dit zielepijn was en dat ze die alleen maar kon weghalen als ze een dapper pad zou gaan bewandelen.

En dat deed ze, het bleek een lang, minstens zo eenzaam en zwaar pad.

Met haar slurf wrikte ze voorzichtig een steen los en zag ze een straaltje licht, het was prachtig, zacht, kleurrijk. Het gaf nieuwe energie, maar de wanhoop en zwaarte bleven. Weer een steen. Een glimlach. Nog een steen, de zwaarte verdween. Nog een steen, vertrouwen. En weer één.

Ze is nu moe. 

Ze voelt dat ze hulp nodig heeft, ze KAN het niet alleen, ze WIL het niet alleen.

En, ze HOEFT het niet alleen…… 

De wereld is vol met liefdevolle, bijzondere mensen die met haar meelopen. Zij aan zij. 

Zo is ze in staat om uit te groeien tot de prachtige, kleurrijke pauw die ze nu is, elke dag een beetje meer. 

Haar naam is Pamela…..

en dat ben ik!

Wees welkom in mijn wereld. 

_{^{© Pamela Cools – Wake up your wisdom}}

🇬🇧

The Girl Inside the Elephant

She was an elephant.

Powerful. Ancient. Strong.

But she was also grey, clumsy, stubborn and heavy. 

She had allowed herself to be locked away in the zoo of the human world. She had done that herself. Carefully, she had picked up one stone after another with her trunk, stacking them patiently until a thick, solid wall appeared. It was a strong wall too, because she never believed in doing things halfway.

She was proud of what she had built. The outside world found it impressive. Behind it, she was safe. But she also felt trapped.

And so she sat there, colourless, knowing that she was not meant to be. She had a big heart and so much to give, yet no one to receive it.

She looked, but saw nothing. She listened, but heard nothing. Or did she? Deep inside there was a cry. A cry she could no longer ignore. Everything hurt. She knew it was soul pain. And she knew there was only one way to heal it: she would have to walk a brave path.

So she did. It turned out to be a long path. A lonely path. A heavy path. With her trunk, she carefully loosened the first stone. A ray of light appeared. It was beautiful. Soft. Colourful. It gave her new energy. Yet the despair and heaviness remained. Another stone. A smile. Another stone. The heaviness began to fade. Another stone. Trust. And another. Now she is tired. 

She feels she needs help. She cannot do it alone. She does not want to do it alone. 

And she does not have to do it alone.

The world is full of loving, remarkable people willing to walk beside her. Side by side.

And that is how she has been able to grow into the beautiful, colourful peacock she is today. A little more, every day.

Her name is Pamela.

And that is me.

Welcome to my world.

_{^{© Pamela Cools – Wake up your wisdom}}

Enjoyed this reflection?

Receive new blogs and inspiration straight in your inbox.

• Instagram
• LinkedIn
• Facebook
• Spotify
• YouTube